ترجمه فارسی صحیفه سجادیه و كان من‌ دعائه عليه السلام اذا نظر الى السحاب ‌و‌ البرق ‌و‌ سمع صوت الرعد دعاى سى ‌و‌ ششم كه‌ هر‌ گاه حضرت سيدالساجدين نظر كردى در‌ ابر ‌و‌ برق ‌و‌ شنيدى آواز رعد به‌ اين دعا قرائت فرمودى.
«اللهم ان‌ هذين آيتان من‌ آياتك». ‌و‌ فى نسخه الشيخ الكفعمى:«آيتين» بالنصب على الحاليه ‌و‌ خبر ان‌ «يبتدران». يعنى: «بار خدايا، به‌ درستى كه‌ اين دو‌ آيت ‌و‌ علامت كه‌ رعد ‌و‌ برق بوده باشد» سابقا در‌ دعاى ثالث كه‌ دعاى حمله ‌ى‌ عرش ‌و‌ ملائكه ‌ى‌ مقربين بوده باشد، ذكر كرده شد كه‌ دخان هر‌ گاه در‌ جوف سحاب متحبس شد او‌ را‌ مى شكافد، آواز ‌آن رعد است ‌و‌ گاهى از‌ شدت حركت مشتعل مى شود ‌و‌ ‌آن برق است. «علامتى اند از‌ علامات تو‌ بر‌ نزول باران ‌و‌ برف». «و هذين عونان من‌ اعوانك يبتدران طاعتك برحمه نافعه او‌ نقمه ضاره».
الابتدار: بشتافتن به‌ سوى چيزى ‌و‌ پيشى گرفتن. ‌و‌ يعدى بالى ‌و‌ بنفسه. (يعنى:) ‌و‌ اين دو، ياورى اند از‌ ياوران تو، مى شتابند طاعت ‌و‌ فرمانبردارى تو‌ را‌ به‌ رحمتى نافعه ‌و‌ عقابى ضرر رساننده. «فلا تمطرنا بهما مطر السوء. ‌و‌ لا‌ تلبسنا بهما لباس البلاء». يقال لمطر السخط ‌و‌ العذاب: امطرت- بهمزه باب الافعال المزيده- ‌و‌ لمطر الفضل ‌و‌ الرحمه: مطرت- من‌ دون الهمزه من‌ باب المجرد. ذكر ذلك السجستانى فى غريبه ‌و‌ هر‌ گاه فى نهايته. ‌و‌ كثيرا ما‌ يعدى الاول بكلمه على بخلاف الثانى. يعنى: پس‌ مباران ما‌ را‌ به‌ سبب اين دو‌ علامت باران بد. ‌و‌ مپوشان ما‌ را‌ به‌ ‌آن دو‌ آيه لباس بلا.
«اللهم صل على محمد ‌و‌ آله. ‌و‌ انزل علينا نفع هذه السحائب ‌و‌ بركتها. ‌و‌ اصرف عنا اذاها ‌و‌ مضرتها. ‌و‌ لا‌ تصبنا فيها بافه. ‌و‌ لا‌ ترسل على معايشنا عاهه». الافه ‌و‌ العاهه نظائر. يعنى: بار خدايا، رحمت كن بر‌ محمد ‌و‌ آل‌ او. ‌و‌ فروفرست بر‌ ما‌ سود ‌و‌ نفع اين ابر ‌و‌ بركت ‌و‌ افزونى ‌آن را. ‌و‌ بگردان از‌ ما‌ رنج ‌آن ‌و‌ زيان ‌آن را. ‌و‌ مرسان به‌ ما‌ به‌ سبب ‌آن آفتى. ‌و‌ مفرست بر‌ معيشتهاى ما‌ به‌ واسطه ‌ى‌ ‌آن رنجى
و نقصانى.
«اللهم ‌و‌ ان‌ كنت بعثتها نقمه ‌و‌ ارسلتها سخطه، فانا نستجيرك من‌ غضبك، ‌و‌ نبتهل اليك فى سوال عفوك». النقمه: العقاب. ‌و‌ هى بفتح النون ‌و‌ كسرها. ‌و‌ بالفتح على وزن كلمه. ‌و‌ بالكسر على وزن نعمه. ‌و‌ قد روى فى هذا الكتاب بفتح النون ‌و‌ سكون القاف ايضا. ‌و‌ السخط: الغضب. ‌و‌ الابتهال هنا بمعنى التضرع. يعنى: بار خدايا، اگر فرستاده اى تو‌ اين ابر را‌ از‌ روى عقوبت ‌و‌ فروفرستاده اى ‌آن را‌ از‌ روى خشم ‌و‌ غضب، پس‌ ما‌ پناه مى جوييم به‌ تو‌ از‌ خشم تو، ‌و‌ تضرع ‌و‌ زارى مى كنيم به‌ درگاه تو‌ در‌ عفو ‌و‌ تجاوز كردن تو‌ از‌ گناهان ما. «فمل بالغضب الى المشركين. ‌و‌ ادر رحى نقمتك على الملحدين». الحد فى دين الله، اى: حاد عنه ‌و‌ عدل. يعنى: ميل كن به‌ غضب ‌و‌ خشم به‌ سوى شرك آورندگان ‌و‌ كافران. ‌و‌ به‌ گردش آر آسياى عذاب را‌ بر‌ سر‌ از‌ حق برگشتگان.
«اللهم اذهب محل بلادنا بسقياك. ‌و‌ اخرج وحر صدورنا برزقك. ‌و‌ لا‌ تشغلنا عنك بغيرك. ‌و‌ لا‌ تقطع عن كافتنا ماده برك». المحل: الجدب ‌و‌ يبس الارض من‌ الكلا ‌و‌ انقطاع المطر. ‌و‌ الوحر بالتحريك: جمع الوحر- بتسكين الحاء. ‌و‌ فى هذا المقام وردت
الروايه بهما. ‌و‌ وحر الصدر: غشه ‌و‌ وساوسه. «و لا‌ تشغلنا عنك» لفظه «عنك» متعلق بتشغل يتضمن معنى الفراغ. ‌و‌ يقال: ان‌ شغل عنه بمعنى اعرض. يعنى: بار خدايا، ببر تنگى ‌و‌ خشكى زمين شهرهاى ما‌ را‌ به‌ آب دادن خود. ‌و‌ بيرون بر‌ تنگى ‌و‌ وسوسه ‌و‌ كينه ‌ى‌ سينه هاى ما‌ را‌ به‌ رزق ‌و‌ روزى خود. ‌و‌ مى تواند بود كه‌ مراد از‌ رزق سبب رزق باشد كه‌ ‌آن باران است. ‌و‌ مشغول مگردان ما‌ را‌ به‌ غير خود در‌ حالتى كه‌ فارغ باشيم از‌ تو‌ ‌و‌ اعراض كنيم از‌ تو. ‌و‌ مبر از‌ ما‌ ماده ‌ى‌ بر‌ ‌و‌ نيكويى خود را- كه‌ ‌آن برف ‌و‌ باران است. «فان الغنى من‌ اغنيت. ‌و‌ ان‌ السالم من‌ وقيت». زيرا كه‌ غنى ‌و‌ توانگر ‌آن كسى است كه‌ تو‌ او‌ را‌ توانگر كرده اى. ‌و‌ رستگار ‌و‌ سالم كسى است كه‌ تو‌ او‌ را‌ نگاه داشته اى.
«ما عند احد دونك دفاع. ‌و‌ لا‌ باحد عن سطوتك امتناع». يعنى: نيست نزد كسى سواى تو‌ دور گردانيدن بلايى يا‌ بديى. ‌و‌ نيست كسى را‌ از‌ جمله ‌ى‌ قهر تو‌ سرباز زدنى. «تحكم بما شئت على من‌ شئت. ‌و‌ تقضى بما اردت فيمن اردت». يعنى: حكم مى كنى به‌ آنچه خواهى بر‌ هر‌ كه‌ خواهى. ‌و‌ فرمان مى دهى به‌ آنچه اراده نمايى در‌ حق هر‌ كه‌ اراده نمايى. پس‌ جمله ‌ى‌ ثانيه تاكيد است مر جمله ‌ى‌ اولى را‌ ‌و‌ تكرار از‌ باب اختلاف لفظ است.
«فلك الحمد على ما‌ وقيتنا من‌ البلاء، ‌و‌ لك الشكر على ما‌ خولتنا من‌ النعماء، حمدا يخلف حمد الحامدين وراءه، حمدا يملا ارضه ‌و‌ سماءه». پس‌ مر توراست سپاس ‌و‌ ستايش بر‌ آنچه نگاه داشتى ما‌ را‌ از‌ بلا ‌و‌ محنت، ‌و‌ مر توراست شكر بر‌ آنچه عطا كرده اى ما‌ را‌ از‌ نعمت بى قياس، ستايشى كه‌ واپس گذارد سپاس سپاس كنندگان را‌ در‌ عقب خود ‌و‌ پر كند زمين ‌و‌ آسمان را.
«انك المنان بجسيم المنن». زيرا كه‌ تو‌ بسيار نعمت دهنده اى به‌ نعمتهاى عظيمه ‌ى‌ جسيمه. پس‌ اضافه ‌ى‌ جسيم به‌ منن از‌ باب اضافه ‌ى‌ صفت به‌ موصوف است. اى: المنن الجسيمه. «الوهاب لعظيم النعم». بخشنده اى نعمتهاى بزرگ را. «القابل يسير الحمد». پذيرنده اى سپاس اندك را. «الشاكر قليل الشكر». شكر كننده اى- يعنى جزا دهنده اى- اندك عملى را‌ كه‌ از‌ شان ‌آن بوده باشد كه‌ شكر ‌و‌ جزا داده شود. «المحسن المجمل».
اى: فاعل الاحسان ‌و‌ كامل الافعال ‌و‌ الاوصاف الجميله، كما قال ابن الاثير فى نهايته. يعنى: كننده اى احسان ‌و‌ نيكويى را‌ ‌و‌ صاحب افعال كامله ‌و‌ اوصاف جميله اى. «ذو الطول لا‌ اله الا انت. اليك المصير». الطول- بفتح الطاء-: الفضل. اى: بترك العقاب المستحق عاجلا ‌و‌ آجلا لغير الكافر. قاله الشهيد فى قواعده. يعنى: صاحب بزرگيى- به‌ ترك نمودن عقاب كسى كه‌ مستحق عقاب بوده باشد در‌ دنيا ‌و‌ آخرت از‌ غير كافر. نيست معبودى سزاى پرستش غير تو. به‌ سوى تو‌ است بازگشت همه كس.

ترجمه فارسی صحیفه سجادیه

تاريخ : | | نویسنده : etresobh |
رپورتاژ
دوره آموزشی سقف های کشسان و کفپوش های سه بعدی
انتخاب جراح بینی - بهترین جراح بینی
شناخت کلی از محصولات فلزی و انواع آن
همه چیز درباره جراحی زیبایی بینی
جراحی زیبایی سینه و پروتز
حمل نخاله در تهران
جشن عروسی
آیا گنج یاب ها شبیه فلزیاب و طلایاب هستند؟ - شرکت فلزیاب تیوا
دوربین مداربسته دیجی همکار
بهترین راه استفاده از خدمات لیزر
میز و صندلی تالاری
پذیرش مقاله در مجلات معتبر ISI و اسکوپوس
پاسخ به 7 سوال رایج در مورد عصب کشی دندان
چاپ کتاب در یک ماه با هزینه زیر یک میلیون تومان
معرفی دینگ و ذکر تفاوت‌ها
روغن خراطین اصل
زمان دقیق شرف الشمس در سال ۹۷ چه زمانی است؟
تاریخچه تغییر سرمربی در تیم استقلال تهران
فروشگاه اسباب بازی بازیجو
کیسه پرکن

لینک های مفید
تور مسافرتی | خودرو | تور استانبول | آموزش کفپوش سه بعدی |

قدرت گرفته از : پانا بلاگ


.: :.